 |
 |
 |
|
|
اوی من88/06/23
در زندگی همه ی ما اویی وجود دارد . اویی که بخشی از من وجودی ماست . اویی که هست چه ببینیمش چه نه .اویی که در تمام عمر سرگردان است . می رود ولی نه تا ناکجا بلاخره به جایی می رسد . او مدهوش می رود و جاده ای پر فراز و نشیب در پس خود بر جای می نهد در آن راه خود پیش می رود و تو نیز از پس او روان می شوی او راه را با سرعت هرچه بیشتر طی می کند گاهی پر شور می روی و گاهی خستگی راه بر تو چیره می شود و برزمینت می کوبد . دستت را از پس او بلند می کنی تا شاید بتوانی مانع حرکتش شوی ولی تو هر چه بیشتر تلاش می کنی او با سرعت بیشتری از تو دور می شود . سنگی در مسیر می یابی بر رویش می نشینی با خود می اندیشی او چرا باید تو را از پس خود بکشد در خود دقیق می شوی و دستانت را مقابل چشمانت می گیری , تکانشان می دهی , تو بر آنها تسلط داری و آنها نماد قدرت تو هستند . با فکری جدید و عظمی تازه از جای برمی خیزی اینبار تو می خواهی او را از پس خود بکشی . به سویش می روی , سیاهی بر تو چیره می شود چشمانت جز ظلمت هیچ نمی بیند , راه پر از سنگریزه های خنجر گون است , ترس از زخمی شدن چهار ستون بدنت را در هم می کوبد . چه باید کرد؟ از تصمیم خود باز می گردی ولی حسی عجیب و نوایی گنگ نوید امید را به تو می دهد . چشمانت را می بندی تو می توانی که فقط من باشی فقط و فقط من . به خدایت توکل می کنی با عزمی راسخ شروع به راه رفتن می کنی . پاهایت زخمی می شود , بارها بر زمین کوبیده می شوی , ولی نه این پایان راه نیست تو می توانی , پس می روی , خسته ای اما چاره ای نیست .
مدت های مدیدی است که راه را در تاریکی پیموده ای و حال خسته از تاریکی و در پی روشنایی خود را بدین سو و آن سو می کشی که ناگاه اولین پرتوی نور نظرت را به خود جلب می کند , از پی آن روان می شوی تا شاید به منبع نورانیش متصل شوی . می روی ,می روی و می روی تا ظلمات راه سنگلاخ در روشنی پنهان می شود . به او دست می یابی به کنارش می کشی و به او می گویی که دیگر تنها هستی و به وجودش نیازی نداری , به راه می افتی ولی انگار گوشش بدهکار نیست , دوباره می آید . این بار سنگی را از روی زمین بر می داری ولی آیا این سنگ که از دل زمین روییده توانایی شکست دادن او را دارد ؟ نه ! این سنگ باید از نیروی وجودی تو لبریز شود تا بتواند قدرت شکستن هر ناشکستنی را بیابد . آن سنگ را در دستانت می فشاری و تمام نیروی قلبی ات را به آن القا می کنی و سپس آن سنگ زرین را به سویش پرتاب می کنی , سنگ او را بر زمین می زند و یارای راه رفتن را از او می رباید پس تو می روی و این بار تنها . من می شوی و خودت برای خودت تصمیم می گیری و آنگاه است که وجود متعالی خویش را می یابی . " دشمن ترین دشمن تو همان نفسی است که در درون توست" امام علی (ع) |
|
|
|
چه غم دارم..........87/10/17
خیلی فکر کردم ........خیلی دوست داشتم به بهترین نحو نقاشی زیبایی که از عشق حسین در قلبم کشیده شده بود را در مقابل دیدگان همه به تصویر بکشم . ولی هر چه کردم نتوانستم عظمت این پرده را بر زبان قلم جاری سازم انگار زبان قلم بریده شده بود و پاهایش ناتوان و خسته از این همه دویدن بر روی ورق. خسته بود .... حق هم داشت . خیلی سخت است که به قول مولانا بخواهی دریایی را در دل کوچک و گل آلود کوزه ای بگنجانی گر بریزی بحر را در کوزه ای چند گنجد قسمت یک روزه ای چه باید می کردم . قلم خسته و ورق منتظر و زبان من خاشع و عاجز بازهم مانند همیشه دست به دامان حضرت حافظ شدم و او چه زیبا گفت آنچه را که در دل من سالها نهفته بود .
مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم
صفای خلوت خاطر از آن شمع چو گل جویم فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم
مرا در خانه سروی هست کاندر سایه ی قدسش فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم
گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمین سازند بحمدالله و النعمه بتی لشکر شکن دارم
سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سلیمانی چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم
الا ای پیر فرزانه مکن عیبم زمیخانه که من در ترک پیمانه دلی پیمان شکن دارم
چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمد الله نه میل لاله و نسرین نه برگ و نسترن دارم
به رندی شهره شد حافظ میان همدمان لیکن چه غم دارم که در عالم قوام الدین حسن دارم
*********************************** الا ای طوطی گویای اسرار مبادا خالیت شکر زمفتار
سرت سبز و دلت خوش باد جاوید که خوش نقشی نمودی از خط یار
این بار دفتر زود به پایان آمد ولی مانند همیشه حکایت همچنان باقیست.......
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم راحت جان طلبم وز پی جانان بروم
گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب من ببوی سر آن زلف پریشان بروم |
|
|
|
محاکمه87/08/20- دخترآخه تا کی می خواهی این رویه رو پیش بگیری ؟ - کدوم رویه ؟؟ - خودمم درست نمی دونم ولی نمی خواهی بعضی از رفتارات رو کنار بگذاری ؟ - آخه کدوم رفتارام رو می گی ؟ - نمی دونم چه طوری بگم , تو چرا فکر می کنی که بی نقصی ؟؟؟ - من !!!! - آره , خود تو - چرا این فکر رو می کنی ؟ - رفتارات این عقیده ات رو داد می زنه - نه ! اصلا اینطوری نیست - نمی خواهی اشتباهت رو بپذیری مثل همیشه - نه , اتفاقا من حرف حق رو می پذیرم - تو !!!!!!؟؟؟؟؟؟ - آره من , چه طور مگه ؟؟؟ - ببین تو هر دوکلمه از حرفات سه کلمه رو در مدح خودت بکار می بری - نه ؛ کدوم مدح ؟؟؟؟ آدم باید همیشه حقیقت رو بگه -حتما تو هم داری حقیقت رو می گی ؟؟؟؟ - مصلمه که من دارم حقیقت رو می گم . - دیدی گفتم خودت رو خیلی قبول داری - بله خودم رو قبول دارم ولی نه اونطوری که تو فکر می کنی - می شه بفرمایید من چه طوری فکر می کنم؟؟؟؟ - اشتباه - یعنی چی اشتباه ؟؟؟ - کاملا واضحه ؛ یعنی تو در مورد رفتار من اشتباه فکر می کنی -خوب ؛ روشنم کن تا دیگه در موردت اشتباه فکر نکنم - ببین تو داری در مورد من و رفتارم اشتباه می کنی ؟؟؟ چرا صحبت های من رو از سر خودخواهی و خودپسندی می دونی ؟؟؟؟ - مگه چیزی جز اینه ؟؟؟ - مشخصه که چیزی به جز اینه . - خوب چیه ؟؟؟ - شما ها منظورم اکثریت آدم هاست , عادت کردید به این که به خودتون اعتماد نداشته باشید - ما ؟؟؟؟!!!!! - بله! نه تنها تو , بلکه خیلی های دیگه مثل تو - اگه با این حرفات می خوای رفتار هات رو توجیه کنی نیازی نیست . من از همین حالا تمام حرکات اشتباهت رو توجیه شده و معقول در نظر می گیرم . - من نیازی به این لطف تو ندارم خودم می تونم ازعقاید و رفتارم به بهترین نحو دفاع کنم . - حالا اگه بهترین نحو رو به کار نمی بردی , چی می شد ؟؟؟ آسمان به زمین می اومد -بله ! من از این کلمه استفاده می کنم چون مطمئنم می تونم این کار رو انجام بدهم - بیا !! بازهم داره حرف خودشو می زنه ! ول کن تو عوض بشو نیستی - چرا اتفاقا ؛ من خیلی انسان منعطفی هستم ولی نه در مقابل هر عقیده ی بی بنیادی ! من عقایدی رو می پذیرم که سخت ترین طوفان ها و سهمناگ ترین گرداب ها نتونند حتی یک ذره سستشون کنند - خوب حالا تو هم ! - شما عادت دارید همیشه در مقابل حرف منطقی موضع بگیرید , می شد جوابت رو حدس زد - دیدی بازهم فکر می کنی خدای منطقی ؟؟؟؟ - نه اصلا این طوری فکر نمی کنم خدا در همه ی زمینه ها یکی است که آن هم فراتر از نوع بشره - خوب حالا خوبه این یکی رو قبول داری !! - این چه حرفیه مشخصه که این رو قبول دارم . اتفاقا خودت به جواب خودت رسیدی - رسیدم ؟!؟!؟! کی رسیدم خودم نفهمیدم - ببین همه ی ما انسانیم و باید این رو بپذیریم که اشرف مخلوقات خداوند جهان هستیم و خلیفه ی او در زمینش - خوب این رو که همه پذیرفتیم - نه !نپذیرفتید . اگر پذیرفته بودید شما هم مثل من به خودتون اعتماد داشتید - نه خوب این که مشخصه کسی مثل تو نمی تونه خودش رو قبول داشته باشه - من شوخی نمی کنم لطفا تو هم جدیت به خرج بده !!! - راستی تو چرا انقدر جدی و خشکی ؟ - هر کاری زمانی داره . شوخی به موقعش جدیت هم به موقعش - خوب چی داشتی می گفتی ؟؟؟ - داشتم می گفتم . ما نمی گم مسلمون ولی هممون موحد که هستیم تو هر دین و مذهبی که باشیم - آره خوب - مگه خدا یک برنامه ی کامل در اختیار ما قرار نداده تا براساس اون طوری زندگی کنیم که در شان خلفه الله فی الارض باشه - خوب چرا . - خوب ما وقتی دینمون رو و یا اصلا به اصطلاح دیگه انسانیتمون رو با تمام وجود و دید باز پذیرفته باشیم به راحتی ازش دفاع می کنیم چون به درست بودنش اطمینان داریم - خوب این هم درست اما اینا چه ربطی به کار تو داشت ؟؟؟؟ - ربطش کاملا مشخصه فقط باید یک کم به حرفام فکر کنی - خوب حالا بگو دیگه - یعنی این که تو تا زمانی که براساس مبانیه انسانی داری عمل می کنی چون به درست بودنش مطمئنی پس باید با اعتماد کامل ازش دفاع کنی و اگر طرف مقابلت بهت اشتباه بودن عملت رو به علت لغزشی که تحت تاثیر عوامل مختلف دیگه ای بوجود می آید براساس مبانیه عقلی ثابت کرد باید با کمال میل بپذیری و این باعث می شه که توبیشتر از پیش از نظر فکری رشد کنی - ............ - چرا سکوت کردی ؟؟؟؟ - باید بیشتر فکر کنم بعد نظر بدهم - خوشحال می شم بعد از اندیشیدن نظرت رو بدونم - خدا نگهدار |
|
|
|
ناله ی فراق87/08/03ای قلم بیا و باز هم با من همگام شو تا شاید بتوانم دردی را که مدت هاست در وجودم موج می زند با صدای شیرین تو به گوش جهانیان برسانم . ماهها سپری شدند و روزها یکی پس از دیگری رخ نمایانده و از صفحه ی روزگار محو شدند ولی این بارگذر زمان نتوانست غم بزرگی را از قلب من بزداید و مرا به همان روزهای پیشین بکشاند . کاش به این سفر نمی رفتم ؛ کاش او را در کمال جلال و شکوه نمی دیدم ؛ کاش می توانستم شب های در کنار او بودن فراموش کنم ؛ کاش نجواهای شبانه ی خود را در آن دیار به دست فراموشی می سپردم ؛ وکاش و کاش و هزاران ای کاش ............ روزی که از دیار خود به سوی آن دیار یگانه شتافتم هرگز نمی پنداشتم که این سرزمین غریب مرا اینگونه مدهوش خود کند و دمی به حال خود وا مگذارد . آری ؛ اولین بار که او را دیدم هرگز چنین نمی پنداشتم باخود فکر می کردم که رسیدن به وصال یار پایان تمام دلتنگی هاست ..... کاش هرگز نمی دیدمش و تا ابد با داغ ندیدنش قلب خود را آزین می بستم چون ندیدنش یک درد و دیدنش مولود هزاران درد بود . نه ؛ اشتباه نکنید این درد مانند سایر درد ها زهر بر کام آدمی نمی چکاند بلکه شهدی شیرین تر از حیات ابدی را در خاطر دردمند خویش بر جای می گذاشت . روزی که از او خداحافظی کردم احساس عجیبی داشتم صدایی گنگ در گوشم فریاد دلخراشی سر داده بود و پاهایم را سست می کرد . شاید خبر از دردهایی ناگفتنی می داد . همان دم بود که لحظه ای احساس بی رمقی در برابر عظمتش وجود ناچیزم را در هم پیچید و نا خود آگاه خود را در برابر گنبد زمرد نشانش آنچنان بر زمین گرم مدینه کوبیدم که تمام غم های جداییش به ناگاه بر اندیشه ام هجوم آورم . سر بر زمین گرم حرمش نهادم و به اندازه ی تمام روزهایی که در داغ فراقش شعله برداشته و سوخته بودم گریستم . هنوز هم گرمای قطرات اشک آن شب قلبم را می سوزاند و گرما بخش رویا های شبانه ام است . ماههاست که این غم عمیق بر قلبم چنگ می زند و خاطرم را می آزارد ؛ کاش می توانستم مسجد النبی دیگری از یاد محمد (ص) و خاندانش در قلبم بنا کنم تا هیچگاه احساس جدایی خاطرم را نیازارد و مرا به پرتگاه دوری از یاد معشوقم نکشاند. خدایا ؛ کمکم کن تا بتوانم تا ابد به یاد او زندگی کنم و هیچگاه این درد خاطره انگیز را از من نستان ! آمین یارب العالمین
|
|
|
|
قصر امل87/06/09صلاح کار کجاو من خراب کجا ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا
دلم زصومعه بگرفت و خرقه ی سالوس کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
قرار و خواب زحافظ طمع مدار ای دوست قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا
تمام لحظات زندگیمان را در پی قصر آرزو ها از این کوچه بدان کوچه سرگردانیم به امید روزی که آمالمان به ثمر نشیند و از درخت آرزو میوه ای بچینیم . ولی افسوس و صد افسوس که جاده ی آمال انسان سرانجامی ندارد هرچه تو می روی سراب عیش بیشتر از تو فاصله می گیرد پس حال که به دست نیافتنی بودن آرزو های دور و درازت پی بردی !! دمی سایه ای در این دنیای نا آرام و مشوش اختیار کن و در پناه آن لحظه ای بیاسا تا شاید ستاره ی روشنی به تو چشمک زند , دستان ناتوان تو را در دست بفشارد و تو را به دور دستها ببرد . آرام باش و لحظه ای تفکر کن: چرخ گردون دائما در حرکت است و تو مانند مورچه ی کوچکی بر روی آن سرگردانی پس سعی کن با تلاشت و با همان سر پنجه های ناتوانت نقشی زیبا برروی آن هک کنی و آن را برای همیشه به یادگار بگذاری تا اگر روزی مور دیگری از روی آن نقش زیبا عبور کرد بیادت بیافتد و لحظه ای را به احترامت آرام گیرد و به عظمت وجود کوچکت پی برد و بر خالقت بارها و بارها احسنت گوید !!!
بیا که قصر امل سخت سست بنیاد است بیار باده که بنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود زهرچه رنگ تعلق پذیرد آزادست
ترا زکنگره ی عرش می زنند صفیر ندامت که در این دامگه چه افتادست
نصیحتی کنمت یادگیر و در عمل آر که این حدیث زپیر طریقتم یادست
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد که این لطیفه ی عشقم ز رهروی یادست
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای که بر من و تو در اختیار نگشادست
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد که این عجوزه عروس هزار داماد است
حسد چه میبری ای سست نظم بر حافظ قبول خاطر و لطف سخن خدادادست |
|
|
|
خورشید‘ پس ظهورت چه دیر شد ؟87/05/05نمی دونم باید از کجا شروع کنم اینبار دیگه مثل همیشه نمی تونم حرفهای زیبا و ادبی بزنم دلم خیلی گرفته ازدست چه کسی و چراش رو خودمم خوب نمی دونم ولی خیلی شکسته ام انقدر غم دارم که حتی از گفتنش هم عاجزم . راستش از دست این چرخ گردون و کارهاش در تعجبم نمی دونم چرا دیگه توی این دنیا نمی شه رنگی از محبت و وفا دید .نمی دونم چرا دیگه هیچ مغازه ای پیدا نمی شه که توی آن رنگ صفا و صمیمیت بفروشند تا انسان ها بتوانند به وسیله ی اون دلهای مردشون رو آزین ببندند. به خدا اگه یک چنین چیزی وجود داشت حاضر بودم به هر بهایی بدستش بیارم . نمی دونم چرا مردم انقدر نسبت به مسائل انسانی بی توجه شدند و باعث شدند که هیچ وقت جرات نکنی کسی رو دوست داشته باشی و به کسی به غیر از خدا دل ببندی.زندگی ها مثل یک شاخه گل یاس در باتلاق تجملات غوطه ور شده و هر روز بیشتر از روزهای گذشته توی این لجنزار فرو می ره وهمه ی ما به جای بیرون آوردن این گوهر ارزشمند با تمام قدرتمان سعی در بیش تر غرق شدن آن داریم بیشتر از این نمی تونم حرف بزنم بغض سنگینی راه کلامم رو می بنده و دلم رو به درد میاره بازهم مثل همیشه به همونی توکل می کنم که تنها پناهمه و تنها عشقم و از خودش کمک می خواهم که تنها یاور لحظه های دردمندیمه دیگه از خستگیام خسته شدم
مردی و مردونگی خاک شده هر کی فکر خودشه تو این زمون تو نخ آب یخ و گرمی نون باید حرف دلمو گوش کنم غمه دنیارو فراموش کنم
|
|
|
|
غم من87/03/01شب سردي است، و من افسرده. راه دوري است، و پايي خسته. تيرگي هست و چراغي مرده. *** مي كنم، تنها، از جاده عبور: دور ماندند ز من آدم ها. سايه اي از سر ديوار گذشت، غمي افروز مرا بر غم ها. *** فكر تاريكي و اين ويراني بي خبر آمد تا با دل من قصه ها ساز كند پنهاني. *** نيست رنگي كه بگويد با من اندكي صبر، سحر نزديك است. هر دم اين بانگ بر آرم از دل: واي، اين شب چقدر تاريك است! *** خنده اي كو كه به دل انگيزم؟ قطره اي كو كه به دريا ريزم؟ صخره اي كو كه بدان آويزم؟ *** مثل اين است كه شب نمناك است. ديگران را هم غم هست به دل، غم من لیک غمی غمناک است
|
|
|
|
عيد باستاني نوروز را بر همه ي شما عزيزان تبريك ميگويم هميشه شاد وخندان باشيد |
|
|
|
خدای من86/12/25
مثل قصر پادشاه قصه ها *** خشتي از الماس و خشتي از طلا پايه هاي برجش از عاج و بلور ***برسر تختي نشسته باغرور ماه برق كوچكي از تاج او *** هر ستاره پولكي از تاج او اطلس پيراهن او آسمان ***نقش روي دامن او كهكشان رعد و برق شب صداي خنده اش *** سيل و طوفان نعره ي توفنده اش دكمه ي پيراهن او آفتاب ***برق تيغ و خنجر او ماهتاب هيچكس از جاي او آگاه نيست *** هيچكس را در حضورش راه نيست پيش از اينها خاطرم دلگير بود ***از خدا در ذهنم اين تصوير بود آن خدا بي رحم بود و خشمگين ***خانه اش در آسمان دور از زمين بود اما در ميان ما نبود *** مهربان و ساده و زيبا نبود در دل او دوستي جايي نداشت *** مهرباني هيچ معنايي نداشت هرچه مي پرسيدم از خود از خدا ***از زمين، از آسمان ،از ابرها زود مي گفتند :كه اين كار خداست ***پرس و جو از كار او كاري خطاست آب اگر خوردي عذابش آتش است ***هر چه مي پرسي جوابش آتش است تاببندي چشم كورت مي كند *** تا شدي نزديك دورت مي كند كج گشودي دست سنگت مي كند ***كج نهادي پاي لنگت مي كند تا خطا كردي عذابت مي كند ***در ميان آتش آبت مي كند با همين قصه دلم مشغول بود ***خوابهايم پر زديو و غول بود نيت من در نماز و در دعا *** ترس بود و وحشت از خشم خدا هرچه مي كردم همه از ترس بود *** مثل از بر كردن يك درس بود مثل تمرين حساب و هندسه *** مثل تنبيه مدير مدرسه مثل صرف فعل ماضي سخت بود ***مثل تكليف رياضي سخت بود *************** تا كه يكشب دست در دست پدر ***راه افتادم به قصد يك سفر در ميان راه در يك روستا *** مسجدي ديدم خوب و آشنا زود پرسيدم پدر اينجا كجاست ***گفت : اينجا خانه ي خوب خداست گفت : اينجا مي شود يك لحظه ماند *** گوشه اي خلوت نمازي ساده خواند با وضويي دست و رويي تازه كرد *** با دل خود گفت و گويي تازه كرد گفتمش پس آن خداي خشمگين *** خانه اش اينجاست ، اينجا در زمين ؟!! گفت :آري خانه ي او بي رياست *** فرش هايش از گليم و بورياست مهربان و ساده و بي كينه است ***مثل نوري در دل آيينه است مي توان با اين خدا پرواز كرد *** سفره ي دل را برايش باز كرد مي توان در باره ي گل حرف زد *** صاف و ساده مثل بلبل حرف زد چكه چكه مثل باران حرف زد *** با دوقطره از هزاران حرف زد مي توان با او صميمي حرف زد ***مثل ياران قديمي حرف زد مي توان مثل علف ها حرف زد *** با زبان بي الفبا حرف زد مي توان در باره ي هر چيز گفت *** مي توان شعري خيال انگيز گفت........ ******************** تازه فهميدم خدايم اين خداست *** اين خداي مهربان و آشناست دوستي ازمن به من نزديكتر *** از رگ گردن به من نزديك تر .........
بیاد قیصر امین پور روحش شاد
|
|
|
|
عظمت آرامش86/12/13 تنهایی سکوت شبانگاهم را به کناری می زنم چنگ بر دامان مشکی آسمان می گیرم و تک تک سترگان دامان نیلگونش را نوازش می کنم ماه را می شکافم و مهتاب شبانگاهش را از یاد می برم حقارت وجودم را در عظمت دریا جا می گذارم وچشم بر سرخی شفق می دوزم آسمان را در می نوردم عظمت کوه ها را می بینم و چشم دل را به درخشندگی نقره گون ستارگان روشن می سازم وباز اوج میگیرم تا بلکه بتوانم راهی بیابم َ به جایی برسم و مامنی بیابم جایی که بتوانم در آن دل نا آرامم را به دست آرامش بسپارم ولی جز آسمون نیلگون شب هیچ نمی یابم هیچ نمی یابم هیچ اندکی بر بال خیال می نشینم و تا انتهای رویا پرواز می کنم وهمچنان در جستجوی آرامشی زیبا هستم ولی باز هیچ نمی یابم در سرزمین رویا نیز نشانی از آرامش ابدی نیست حال به که پناه برم آیا مامنی می یابم و یا در میان این دریای مواج افکارم به جزیره ای می رسم در خیالاتم غرقم و همچنان سرگردان خود نیز نمی دانم در پی چه هستم گنگی عجیبی در وجودم احساس می کنم به جایی رسیده ام که خود نیز بر وجود چنین آرزویی مردد شده ام ولی هنوز امیدوارم امید چراغ راه من است امید رسیدن به آرامش و در اغوش کشیدن معشوق ابدی در همین حال ناگاه صدایی می شنوم آری آن نوا مرا چنین می خواند *ای اسمانی ترینم آسمان ها را در نورد و در پی عشقی آسمانی اوج گیر تا به خالق آسمان ها برسی * اوج گیر بنده ی من که من همچنان در انتظارم |
|
 |
|
 |
آرامش ابدی
برای انها بهشت هاییست .... که در ان به نعمت ابدی متنعمند خدا از انها راضی و انها از خدا خوشنودند ...
